dinsdag 7 april 2020

Meer rood gewenst

Vorig jaar (herstel, twee jaar geleden alweer) werd bij Project Hersenspinsels duidelijk dat ik in de warme nuances een tekort aan draad zou gaan krijgen. Vooral in de middelste en daarmee roodste tonen wol, die het lastigst te vinden is. Terug aan het spinnenwiel dus. Dat had ik niet verwacht. Of ik de juiste vacht nog zou kunnen vinden...

Ik toog naar Tineke van Vilt en Vezels, die zelfs voor me aan het bestellen sloeg, de lieverd. Maar de juiste kleuren zaten er niet bij. Alles was nog te grijs, vergeleken bij de wol van Coburger Fuchs, Solognote, Karakul en een voskleurige Ouessant, die ik eerder had gebruikt. Tot zij op de valreep een ingeving kreeg en achter uit een kast een trommel haalde met nog enkele grammetjes prachtige zachtrode wol, van vermoedelijk ook Coburger Fuchs en Karakul. Zeker niet de gemakkelijkste om te spinnen, wat ik bovendien al weer een jaar of twee niet gedaan had. Maar na een verrassend korte fase van onwennig gepruts verschenen de eerste strengen dunne draad alweer op de spoel. Lekker om te doen weer! Al kreeg en krijg ik er, net als van het verwerken van de draden, nog steeds hoofdpijn van. Zelfs als ik het goed doseer. Zulk eenvoudig en ontspannen werk, dat ik met zoveel rust en liefde verricht aan een project dat me zo na aan het hart ligt. Ik begrijp er niets van. Moet ik er mee stoppen?

Na een pauze van ruim een jaar, waarin ik aan en in andere vormen werkte en Project Hersenspinsels en ik elkaar even weinig te vertellen hadden (al was de liefde er niet minder om), heb ik nu de draad weer opgepakt. Nieuw materiaal spinnen en met de bestaande voorraad verse twijgen rijgen, wisselen elkaar mondjesmaat af. Het ziet ernaar uit dat ik het ook met deze wol niet ga redden. Maar het is nu scheerseizoen. Wordt vervolgd.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten