maandag 13 maart 2023

Ode aan intens mens zijn

Deze ode was een inzending voor een win-actie. Waarbij mijn woordspelerij mezelf bijna buiten zinnen oversteeg. En dus verdient het zeker weten een plek in dit persoonlijke creatief archief. De gedichten zijn oud, de rest nieuw.

ODE AAN INTENS MENS ZIJN

Hoi Lotte,
Het mocht langer toch? :D (op plezierjachtig eigen risico) (en tegelijk een beetje hersenoveractiviteitreizend ((want voor jou -rovend)) tussen zelfingenomenheidonisme en gene) (maar, nu geen zelf-sarcastratie a.u.b., dus zelfredzaamheidsvest aan, en plons)
Want, ‘intens mens zijn’ moet wel in minstens twee van de vele comple/imentaire toestanden bedicht worden. (Intensiteit en dicht-heid zijn ook nog eens synoniemen.) Met in het eerste eigen gedicht mijn eigen antwoorden na vijftien jaar groei toegevoegd, op de verwarde vragen van toen. Hoewel op rijm, gaat, nu de hogedruk wat van de ketel is, het poëtische er wel een beetje vanaf. Vragen zijn, met weemoed (en door al de moedige weeën waarmee ze ter wereld kwamen), zoveel lyrischer dan antwoorden. Maar wat een voedingsbodem zijn ook relatieve(rende en toch nog wel te vaak hollende) rust en steeds standvastiger eigen wijsheid voor allerlei productiviteit en nieuwe quests (mijn beeldende creativiteit is één grote ode aan intens mens zijn, realiseer ik me, wat momenteel een fijne nieuwe context is, bij het gloren van een nieuwe ((intermens!)) groeistuip).
Ik wil je bundel, als fan, dan ook heel graag voor mezelf. Om gretig te slurpen en bevoeldzaam te kauwen sowieso. Om van te leren en in te zwelgen. En als identiteitsymbolisch (soms zelfs een vlaagje idolisch) relikwie binnen oogbereik, oftewel boekbeeld van (h)erkenning. Ik draal al een paar dagen over de aanschaf, dus het toeval is al synchronisch leuk. En… laat ik nou 16 maart ook nog jarig zijn… (sorry hoor ;) )
Tunc nunc, ad punctum…

zondag 5 februari 2023

Struik van verscheidenheid in eenheid

Zoveel ideeen voor vormen en kleurcombinaties. Zoveel ideeen voor legtechnieken om uit te proberen. Zoveel te ontdekken en te leren. Een fractie ervan kan ik kwijt in de Struik van Eenheid in Verscheidenheid, die een plek moet gaan krijgen op de gevel, tussen voordeur en raam. De buurt, het dorp, kunnen wel wat beeldende creativiteit, kleur, vrolijkheid en artistieke expressie gebruiken. Vind ik. Ook al is het dan verre van professioneel, ik vind het, lekker arrogant, ruimschoots mooi genoeg.

Decoratief
In dit project uit ik niet datgene wat ik als mijn diepere, subtielere artistieke fascinaties en sensualiteiten beschouw, die zich op de schemergrens van licht en duister bevinden en zich vooralsnog meestal uiten in potlood. Aanvankelijk vond ik dit decoratieve mozaiek zelfs maar oppervlakkig gehobby, hoeveel vreugde ik er ook aan beleef (of stom genoeg juist daardoor). Maar daar kom ik van terug. Ja, het is een andere laag. Maar misschien wel minstens zo diep, want een directe, sensuele uiting van mijn Grote Liefde voor het Leven. 

Bovendien ontwikkel ik een belangrijk stukje vaardigheid: spelen met kleur en daar zelfvertrouwen in ontwikkelen, wat nodig lijkt te zijn voor waar ik naar toe wil: mijn 'echte' werk in verf).

Individualiteit versus collectief
En hoe boeiend is het voortdurende proces van balanceren tussen de vrijheid van ontwikkeling van één individueel blad, in al haar oneindige mogelijkheden en groeivormen, om dan weer hoog nodig iets te 'moeten' doen aan eenheid en verbindende elementen. Om te ontdekken wat die elementen kunnen zijn, hoe ze wel en niet werken. Hoe individualiteit zich verhoudt tot het collectief. Hoe sommige, hoogst individueel ontwikkelende blaadjes veel ruimte vragen en chaos lijken te creeren, maar strategisch, op voldoende afstand (of juist heel dichtbij) gepositioneerd toch een heel waardevolle bijdrage aan het geheel leveren. En hoe andere, ogenschijnlijk eenvoudige, minder opvallende, individuen juist vergaand dienstbaar zijn aan de cohesie van het geheel. Met vele nuances daar tussenin. Allen even mooi en waardevol op hun eigen manier.

Chaos en harmonie
Fascinerend is het hoe een overeenkomst (groen) soms wel en soms juist helemaal niet harmoniserend werkt. En hoe soms grote tegenstellingen, onverwacht de chaos opheffen en op ongrijpbare wijze alles op zijn plek laten vallen. Tijdelijk, tot een nieuw toegevoegde creatie de boel weer op zijn kop zet en een nieuwe zoektocht naar 'rust' begint. 

Dit alles zo symbolisch herkenbaar in de struggles in mijn eigen leven, en in die van onze samenleving.

Ook nog interssant: als ik moe, overprikkeld of gestresst ben, vind ik het maar een lelijk, druk zooitje. Als ik uitgerust en ontspannen ben, vind ik het een mooi, levendig, rijk en toch samenhangend geheel (in wording).

Hoe groter de verzameling wordt, hoe groter de gevoelde druk om bij de creatie van een nieuw onderdeel rekening te houden met wat het geheel nodig heeft. Dat geeft dilemma's tussen het ene ontwerp, dat eenvoudiger is en mooier in het geheel past, en het andere, dat complexer en op zichzelf interessanter is (om te maken), maar 'te veel' lijkt te worden. 











zondag 27 november 2022

Wurm 1

Het is berm-schnabbel-weer. En dat is best een ding. Vraag maar aan de eenden.
Soms komen de omstandigheden - vraag mij dom mens niet welke, maar regen lijkt er in elk geval een van te zijn - tot een zich nog verrassend nauw komende samenhang, die de modder in veuren en bandensporen in de bermen, tot een voedzame traktatie van jewelste maakt, met een ook nog eens perfecte zompigheid. Dan plons je daar met je vette eendenborst lekker in, liefst na een aanvlieg. Of je maakt schommelend je entree -dat lijkt wat gewoon, maar de buikstrelende ondiepte van zulke mini slootjes maakt dit toch tot een zalige ervaring- steekt je kop naar voren en schnabbelen maar. Tot je ervan zinkt. Vandaag is het - blijkbaar - zo'n gelukkige dag. Om de zoveel meter zag je een stelletje samen snacken. Weet je dat ook weer. Wat moet je anders met dit weer? Zonder snavel.

Wurm 2

Met glans wegrotten. Niets blinkt daar zo in uit als bladeren op het pad van een miezerig druipend herfstbos tegen het einde van november (vroeger begin november). Op zonderdagochtend, zo tussen tien en elf, als iedereen in de kerk of voor de tv zit, dan is de schijn betoverend schoon. Vraag maar aan de merels die er half verblind delicatessen onder vandaan snaaien. En aan de bewoners van de inzakkende paddestoelendorpen, die op zulke zondagochtenden hun baarden nauwkeurig in model kammen in de spiegels onder hun parmantige voetjes. En dan 's middags naar de Ikea, niets kopen en een hotdog eten.
Wij natuurlijk. Zij niet. In paddestoelendorpen heb je geen Ikea's. Die heb je alleen in de stad.

donderdag 28 juli 2022

Summer of Mosaic

Mijn Summer of Love is een kleurrijke expressie van mijn liefde voor het Leven. Heel de dag op blote voeten, natuurzwemmen bij zonsondergang in de Boezem, struintochtjes tussen bramen, courgettes en pompoenen in de achtertuin, een spontaan neus achterna wandelingetje vlakbij met onverwachte bever spotting (dit keer was het écht een bever), heel lekker (en gezond) eten zonder luxe, en veel avonturen in het land van vorm en kleur beleven. Het is hier fantastisch!










zondag 21 maart 2021

My first... watercolour drawing

Mijn broertjes kat vindt al dat thuiswerken helemaal fantastisch. Ikzelf vind aquarelverf (oftewel waterverf, gewoon in zo'n doosje met droge napjes, net als vroegah, maar dan wel iets beter gepigmenteerd) dan weer helemaal fantastisch. Zo ontdek ik zomaar op een zondagmiddag.