Ode aan intens mens zijn

Deze ode was een inzending voor een win-actie. Waarbij mijn woordspelerij mezelf bijna buiten zinnen oversteeg. En dus verdient het een plek in dit persoonlijke creatief archief. De verwerkte gedichten zijn oud, de rest nieuw.

ODE AAN INTENS MENS ZIJN

Hoi Lotte,

Het mocht langer toch? :D (op plezierjachtig eigen risico) (en tegelijk een beetje hersenoveractiviteitreizend ((want voor jou -rovend)) tussen zelfingenomenheidonisme en gene) (maar, nu geen zelf-sarcastratie a.u.b., dus zelfredzaamheidsvest aan, en plons)

Want, ‘intens mens zijn’ moet wel in minstens twee van de vele comple/imentaire toestanden bedicht worden. (Intensiteit en dicht-heid zijn ook nog eens synoniemen.) Met in het eerste eigen gedicht mijn eigen antwoorden na vijftien jaar groei toegevoegd, op de verwarde vragen van toen. Hoewel op rijm, gaat, nu de hogedruk wat van de ketel is, het poëtische er wel een beetje vanaf. Vragen zijn, met weemoed (en door al de moedige weeën waarmee ze ter wereld kwamen), zoveel lyrischer dan antwoorden. Maar wat een voedingsbodem zijn ook relatieve(rende en toch nog wel te vaak hollende) rust en steeds standvastiger eigen wijsheid voor allerlei productiviteit en nieuwe quests (mijn beeldende creativiteit is één grote ode aan intens mens zijn, realiseer ik me, wat momenteel een fijne nieuwe context is, bij het gloren van een nieuwe ((intermens!)) groeistuip).

Ik wil je bundel, als fan, dan ook heel graag voor mezelf. Om gretig te slurpen en bevoeldzaam te kauwen sowieso. Om van te leren en in te zwelgen. En als identiteitsymbolisch (soms zelfs een vlaagje idolisch) relikwie binnen oogbereik, oftewel boekbeeld van (h)erkenning. Ik draal al een paar dagen over de aanschaf, dus het toeval is al synchronisch leuk. En… laat ik nou 16 maart ook nog jarig zijn… (sorry hoor ;) )

Tunc nunc, ad punctum…

Ruimte voor jou

RUIMTE VOOR JOU

Weet je dat de wereld ruimte voor jou heeft?
Weet je dat de wereld een plekje voor jou heeft?

Een plek die past als die ene jas, die altijd precies goed was
Niet knelt, wel raakt, voor jou gemaakt en nooit rijp voor de was was
Niet dan of daar, het ligt hier klaar, zodra jij zelf erin stapt
Nooit scha gehad, wel één groot gat, jij bent het die dat oplapt

Weet je dat de wereld ruimte voor jou heeft?
Weet je dat de wereld een plekje voor jou heeft?

Geen donker hol, of kamer vol met andermans idealen
Voor jou speciaal, jou helemáál, dus ook je angst en falen
Je snapt het niet, ’t past zo precies, die ruimte om jouw wezen
Dus kom rechtop, ervaar jouw top, hou op jezelf te vrezen

Weet je dat de wereld ruimte voor jou heeft?
Weet je dat de wereld wacht op wat jij geeft?

En wat als het dan, niet anders kan, dan dat jij precies goed bent?
Je wind in of mee, versnelling nul of twee, heus wel hard genoeg rent?
Met traan of lach, ook op een boze dag, je ’t echt niet zo verkeerd doet?
Het geheel jou precies zo nodig heeft en jij niet(s) anders zijn moet?

Weet je dat de wereld ruimte voor JOU heeft?
En weet je dat de wereld jou op dat plekje nodig heeft?

Niet voor een dienst, of daad, of om de wereld te behoeden
Je hoeft geen held te zijn en ook geen doekje voor het bloeden
Maar om gewoon jezelf te zijn in al je doen en laten
Dat enig passend stukje voor dat ene van vele gaten

Weet je dat de wereld ruimte voor jou heeft?
Weet je dat de wereld al lang weet wat in jou leeft?

Hou dus eens op met je gepijnigde kop om andermans puzzel te maken
Volg je eigen hart, hoezeer dat ook tart aan de normen van goede zaken
Alsof jij of ik, of de grootste slimmerik, het mysterie zou kunnen doorgronden
Je hart is wat weet, dat als een profeet, jouw weg kent door het wonder

Weet je dat de wereld ruimte voor jou heeft?
En weet je wie dus ook, de wereld, heel hard nodig heeft?

(Marieke Vissers 2017)

Grillende keukenmeid

Er was eens een grillende keukenmeid
als dienstmeid te grillig en eigengereid.
Tot bereiden echter te allen tijde graag bereid
-ze gilde zelfs van plezier en baknijd-
want het bekilde haar eigen maal-tijd

Alomvattend zeswoordverhaal

Soms was
ze één
en al

Broeiseizoen

De hersenstormen gingen liggen
De tranendallen droogden op
Afgewaaide stukken ego werden geruimd
Een zonnig karaktertje brak door
Weer een herfst was doorleefd
Terwijl de angsthazen in winterslaap vielen
Vervolgde een flierefluitster haar levenslied

De vreemdeling

Ik stond stil

Stil stond ik
te midden van de stilte
gekomen langs woelwaterwegen

Nu lag het water stil
Hier dreven zwanen stil
Het riet rees stil
De zon hing stil

Verstild was de ruimte
Verstild was de tijd

Hij bewoog vanuit de verte
Een stille figuur
Op een stil pad
Stilletjes dichterbij

Wat sta je hier zo stil, zei hij
Wat fijn, even stilstaan, zei hij
Ja, zei ik, stilstaan is soms fijn
We staan niet genoeg stil, zei hij
En soms niet stil genoeg, zei ik

Samen stonden we even stil
stil bij wat hem bewogen had
stil bij wat mij tot stilstand bracht
stil bij de stilte tussen ons
en om ons heen

Toen bewoog hij verder
stil zoals hij gekomen was
Ik bleef staan
stil zoals ik geweest was

Een ontmoeting
die de ruimte
in de stilte
dansen liet

Toen bewoog ook ik verder
stilletjes
tot de rand
van de stilte
weer was bereikt

 (19 december 2014)

Zonder titel

Avondrode ruiten

spruiten

rozig hemelafwaarts

waar de zon

nog even voorwaarts

staart

naar ’t bovenaards

daarbuiten

(14 maart 2013)

Parallel

Gesloten met mijn ogen dicht

Het grote niets in het vizier

Komt de waarheid aan het licht

En in woorden op papier

Maar hebben woorden uit het niets

wel waarde mettertijd?

Schuilt niet in het waarneembaar iets

de ware werkelijkheid?

Vanwaar komt telkens toch die zin

in dromen onder te duiken?

En eenmaal afgedaald daarin

snel weer naar het oppervlak te kruipen?

Het zijn twee werelden waarin ik leef

Een parallel bestaan

van denken en voelen aan weerszijden van de schreef

waarin waar- en werkelijkheid niet samen gaan

(3 juni 2010)

Liefde

Volmaakt gelukkig

met een revaliderend hart

De kracht van het leven is groter

dan de pijn ooit zal kunnen zijn

Liefde wordt altijd beter

Liefde raakt niet eens gewond

Liefde is onaantastbaar

Liefde is altijd gezond

Het zijn de harten die door liefde breken

Het zijn de levens die nooit meer hetzelfde zijn

Het zijn de mensen die niet zonder kunnen

Het zijn de gevoelens vol met pijn

Gestreeld door een stem

Kan liefde verschijnen

Verstikt en doodsbang

Kan ze onverwacht verdwijnen

Liefde voelen en ervaren

Zijn van een menselijke eindigheid

Maar liefde zijn is zonder einde

Liefde kent haar eigen tijd

Liefde kent haar eigen ruimte

Maar is altijd dichterbij dan je dacht

Veilig verborgen en verankerd

In de dimensie van je eigen hart

(15 februari 2010)