Flush the shit, grow new life

Hoe verdrietiger ik ben, des te vrolijker mijn (mozaiek)werk. Dankzij een dosis zelfspot, ruimte voor het kwade én het goede die er samen mogen zijn, én levensliefde die altijd wint. Zoek de kip zonder kop.

En in wording, de kop zonder kip...

Het groene hart

 

Struik van verscheidenheid in eenheid

Zoveel ideeen voor vormen en kleurcombinaties. Zoveel ideeen voor legtechnieken om uit te proberen. Zoveel te ontdekken en te leren. Een fractie ervan kan ik kwijt in de Struik van Eenheid in Verscheidenheid, die een plek moet gaan krijgen op de gevel, tussen voordeur en raam. De buurt, het dorp, kunnen wel wat beeldende creativiteit, kleur, vrolijkheid en artistieke expressie gebruiken. Vind ik. Ook al is het dan verre van professioneel, ik vind het, lekker arrogant, ruimschoots mooi genoeg.

Decoratief
In dit project uit ik niet datgene wat ik als mijn diepere, subtielere artistieke fascinaties en sensualiteiten beschouw, die zich op de schemergrens van licht en duister bevinden en zich vooralsnog meestal uiten in potlood. Aanvankelijk vond ik dit decoratieve mozaiek zelfs maar oppervlakkig gehobby, hoeveel vreugde ik er ook aan beleef (of stom genoeg juist daardoor). Maar daar kom ik van terug. Ja, het is een andere laag. Maar misschien wel minstens zo diep, want een directe, sensuele uiting van mijn Grote Liefde voor het Leven. 

Bovendien ontwikkel ik een belangrijk stukje vaardigheid: spelen met kleur en daar zelfvertrouwen in ontwikkelen, wat nodig lijkt te zijn voor waar ik naar toe wil: mijn 'echte' werk in verf).

Individualiteit versus collectief
En hoe boeiend is het voortdurende proces van balanceren tussen de vrijheid van ontwikkeling van één individueel blad, in al haar oneindige mogelijkheden en groeivormen, om dan weer hoog nodig iets te 'moeten' doen aan eenheid en verbindende elementen. Om te ontdekken wat die elementen kunnen zijn, hoe ze wel en niet werken. Hoe individualiteit zich verhoudt tot het collectief. Hoe sommige, hoogst individueel ontwikkelende blaadjes veel ruimte vragen en chaos lijken te creeren, maar strategisch, op voldoende afstand (of juist heel dichtbij) gepositioneerd toch een heel waardevolle bijdrage aan het geheel leveren. En hoe andere, ogenschijnlijk eenvoudige, minder opvallende, individuen juist vergaand dienstbaar zijn aan de cohesie van het geheel. Met vele nuances daar tussenin. Allen even mooi en waardevol op hun eigen manier.

Chaos en harmonie
Fascinerend is het hoe een overeenkomst (groen) soms wel en soms juist helemaal niet harmoniserend werkt. En hoe soms grote tegenstellingen, onverwacht de chaos opheffen en op ongrijpbare wijze alles op zijn plek laten vallen. Tijdelijk, tot een nieuw toegevoegde creatie de boel weer op zijn kop zet en een nieuwe zoektocht naar 'rust' begint. 

Dit alles zo symbolisch herkenbaar in de struggles in mijn eigen leven, en in die van onze samenleving.

Ook nog interssant: als ik moe, overprikkeld of gestresst ben, vind ik het maar een lelijk, druk zooitje. Als ik uitgerust en ontspannen ben, vind ik het een mooi, levendig, rijk en toch samenhangend geheel (in wording).

Hoe groter de verzameling wordt, hoe groter de gevoelde druk om bij de creatie van een nieuw onderdeel rekening te houden met wat het geheel nodig heeft. Dat geeft dilemma's tussen het ene ontwerp, dat eenvoudiger is en mooier in het geheel past, en het andere, dat complexer en op zichzelf interessanter is (om te maken), maar 'te veel' lijkt te worden. 

Summer of Mosaic

Mijn Summer of Love is een kleurrijke expressie van mijn liefde voor het Leven. Heel de dag op blote voeten, natuurzwemmen bij zonsondergang in de Boezem, struintochtjes tussen bramen, courgettes en pompoenen in de achtertuin, een spontaan neus achterna wandelingetje vlakbij met onverwachte bever spotting (dit keer was het écht een bever), heel lekker (en gezond) eten zonder luxe, en veel avonturen in het land van vorm en kleur beleven. Het is hier fantastisch!

Bladwantswand tussen de bladeren

Twee jaar geleden kregen we het in ons bol om een muur te metselen onderaan het taludje in onze voortuin aan de dijk, om de ruimte erachter op te vullen met aarde en zo een border op hoogte te creëren. Het moest zo'n gezellig scheef, oud Frans muurtje worden.

Speurend naar gebruikte stenen op Marktplaats, stuitte ik op een partij heel oude, dikke kloostermoppen. Die mochten nota bene gratis worden opgehaald. Dat was niet tegen doveman's oren gezegd. Mijn lief naar Utrecht. Met de kruiwagen vele malen op en neer door het hippe herenhuis van de 'verkoper' . En tweemaal, met een misschien toch net iets te zwaar geladen auto, terug de polder in.

Onze zomervakantie bestond dat jaar, naast lunchen in het zonnetje, uit metselen. Lekker speels, lekker scheef. Gewoon een beetje aanklooien eigenlijk. Wel hadden we vooraf een heel stevige constructie gemetseld van stenen bielzen die we uit de afvalcontainer van de lokale tegelhandel hadden 'gered'. De kans zou anders groot zijn dat, bij de eerst volgende voorbij denderende vrachtwagen, ons muurtje geheel en al naar voren zou kieperen, met enkele aanhangwagens grond in zijn kielzog. Ja, degelijkheid en creatief avontuur waren goed met elkaar in balans in dit project. Wat een plezier hadden we ermee. Het was een top vakantie in eigen tuin.

In de muur moest ook een nisje met een zitje komen. En in dat nisje, zo bedacht ik later, moest een mozaïek komen. De inspiratie stroomde verder en een telefoonfoto van een heel mooi, klein groen bladwantsje, werd een schets, een tekening met toevoeging van eigen ontwerpdetails, een opgeschaalde tekening, een carbonkopie op watervast stucboard en het mozaïeken kon, na een bezoek aan de snoepwinkel in Rotterdam, Mozaiekhuis In Vuur en Vlam, beginnen.

Gezien mijn grote lichamelijke beperking van de voorgaande jaren (even voor de volledigheid: het metselen was voor mij maar een uurtje per dag en ook niet elke dag. En de tweede rit naar Utrecht deed mijn lief alleen, omdat ik voor een paar dagen uitgeschakeld was na de eerste), kon ik het heerlijk priegelige mozaïeken met glas niet lang achter elkaar. En op vele dagen gewoon helemaal niet. En dus kostte het me, met veel geduld (dat kun je dus echt leren, hé) en volharding, bijna twee jaar om het te voltooien. 

Overigens gingen er op het laatst ook weken, zelfs maanden voorbij, waarin ik aan het kauwen was op de vorm en kleur van het laatste onderdeel: de vleugels. Steeds weer schetsjes makend en proefjes leggend (dít moet het worden, nee toch niet). Ik ben blij dat ik met voltooien heb gewacht tot het ontwerp voor mijn gevoel echt klopte.

En dan voegen! Wat een avontuur is dat. De keuze voor de voegkleur was nog niet gemakkelijk. Met het professionele advies van Monica van In Vuur en Vlam, heb ik een goede keuze kunnen maken. Een heel donkere grijs, die de kleuren goed laat uitkomen. Het voegen blijkt een heerlijk werkje. Maar spannend! Het werk ondergaat een complete metamorfose door toevoeging van al die zwarte lijnen. Hoe zou dat uitpakken? Geweldig, zo bleek. Wat ben ik blij met het eindresultaat!

Na precies twee jaar konden we nu het mozaïek, nadat ik het uitgezaagd had met een steenfiguurzaag (ik krijg zulke leuke cadeautjes van mijn lief) tegen de met cement gestucte wand van het nisje lijmen. En daaromheen een laatste stuclaag van cement aanbrengen, zodat het glasmozaïek helemaal in de muur zit, alsof het in het cement gedrukt is. Et voila! Dit is 'm dan. Mijn bladwants. Helemaal op z'n plekkie in de wand, tussen de bladeren.

Er wacht nu nog één klusje. Namelijk het metselen van het zitje, uit stenen van de oude kasteelmuur in mijn geboortedorp, die mijn vader daar hondsbrutaal en met veel liefde voor me gejat heeft.